NINOVE – Franky D’Hauwer en Nicolas Verzele waren slachtoffers van seksueel misbruik binnen de kerk. Met ‘SAMEN overLEVEN’ wilden ze slachtoffers van seksueel geweld een veilige plek bieden waar erkenning, lotgenotencontact en herstel centraal stonden. Met pijn in het hart moeten ze die werking stoppen.
“Dit is zonder twijfel de moeilijkste beslissing, die we sinds de oprichting van ‘SAMEN overLEVEN’ hebben moeten nemen”, schrijven de beide oprichters in een open brief. Niet omdat hun engagement is verdwenen, wel omdat de vereniging financieel en organisatorisch niet langer overeind kan blijven.
Lotgenotenwerking
Wat begon vanuit de werking van Mensenrechten in de Kerk, groeide uit tot een onafhankelijke vereniging voor alle slachtoffers van seksueel geweld. In Ninove, Lokeren en later ook Roeselare vonden lotgenoten elkaar terug tijdens gespreksgroepen, ontmoetingsmomenten en individuele gesprekken. Daarnaast ontwikkelden D’Hauwer en Verzele een eigen herstelmodel, publiceerden ze het boek Stilaan Weer Mens en verscheen recent Ik was een wegwerpkind, het levensverhaal van Nicolas Verzele.
De cijfers waarmee zij werden geconfronteerd, spraken voor zich. Ongeveer 60 % van de hulpvragen kwam intussen van slachtoffer van seksueel geweld buiten een kerkelijke context. De behoefte aan een veilige lotgenotenwerking bleek veel groter dan ze ooit hadden kunnen vermoeden.
De vereniging draaide jarenlang bijna volledig op de persoonlijke inzet en de financiële middelen van de beide initiatiefnemers. Ze investeerden duizenden kilometers, ontelbare uren vrijwilligerswerk en eigen middelen om slachtoffers op te vangen en groepen te begeleiden.
Subsidie
Toen de werking bleef groeien, vroegen ze voor het eerst een bescheiden structurele ondersteuning aan. Die subsidie is uiteindelijk niet toegekend omdat de aanvraag volgens de administratie niet tijdig was ontvangen, hoewel de initiatiefnemers aangeven dat ze deze wel tijdig hadden verzonden. Zonder die middelen bleek verder werken onmogelijk.
“De nood is groter dan ooit, maar wij kunnen niet meer.”
Het zwaarste is voor hen niet het verdwijnen van de vereniging zelf, maar wat het betekent voor de mensen die nog op hulp wachtten. “Er zijn mensen, die hoopten dat binnenkort ook in hun regio een groep zou starten. Aan hen willen we zeggen: het spijt ons oprecht. Niet omdat we niet meer willen, maar omdat we niet meer kunnen.”
Dankbaarheid
Toch overheerst naast het verdriet ook de dankbaarheid. Franky en Nicolas kijken terug op honderden ontmoetingen met mensen, die vaak jarenlang alleen hadden gezwegen. Ze zagen hoe lotgenoten opnieuw vertrouwen vonden, hoe schaamte plaatsmaakte voor erkenning en hoe mensen stilaan terug perspectief kregen.
We spraken met beiden en blikten terug op de weg, die ze samen hebben afgelegd, de impact die ‘SAMEN overLEVEN’ heeft gehad op het leven van vele slachtoffers en de moeilijke beslissing om na jaren van onvoorwaardelijke inzet de werking stop te zetten.
Maar we keken ook naar de toekomst. Want hoewel de vereniging verdwijnt, blijft de boodschap, die Franky en Nicolas jarenlang uitdroegen even actueel: “Niemand zou de gevolgen van seksueel geweld alleen moeten dragen.”
Alsnog?
Enkele dagen na het interview liet Franky ons weten, dat de servergegevens hebben aangetoond dat hun aanvraag wel degelijk tijdig was verzonden en ook succesvol afgeleverd. Volgens hen is de subsidie daardoor ten onrechte geweigerd. Ze hopen alsnog duidelijkheid daarover en geven de strijd dus nog niet op.
Info: zie ook Slachtoffers van misbruik binnen kerk nemen hartverwarmend initiatief – ‘Ik was een wegwerpkind’ brengt aangrijpend levensverhaal van Nicolas Verzele.
BDB
